Sessizliğin Pençesinde

Kim bilir şimdi nerede, 

Hangi sessizliğin pençesinde?

Sabrı büyütür içinde, yorgun bir yürek yine.

Biz burada gün ışığını tüketirken 

İnsaftan uzak,

Birileri rahat bir nefesin özleminde, 

Usulca ilerleyen saate dertli dertli bakarak.

Bazı yiğitler vardır ki coşkun akan su gibi

Barajlarla sınanır.

Durdukça, zaman onların elinde, 

Yaralı bir kuş gibi palazlanır.

Gülmek bile ağır gelir bazen, 

Dudak kıpırdar, gözler susar.

Ne bir türkü tam yükselir göğe, 

Ne bir tebessüm içten gelen.

Ey derdiyle derinleşen güzel yürek!

Sabrın zarif hâli…

Yudumladığın o acı; 

Müsterih ol, rahmetin ilacı.

Her hâlinden taşan, yüreği sızlatan o mana 

Bu dünyada olmasa da

Umarız… Umarız bir gün dönüşür,

Başına konan bir taca.

Şimdi önüne eğilmiş, dünyanın yükünü taşıyan

Öpülesi o başın var ya,

İnan, en makbul dua olur

Sessizce yükselen arşa.

İsterdim biraz hafifletsin diye içini, 

Bir damla merhem olabilmeyi derdine.

Lakin bazen amade olup emrine, 

Bir kalbin yükünü paylaşmak şifa olur,

İnsanın kendi kalbine.

Dilerim hayat, 

Senden uzun zamandır esirgediği ne varsa,

Gecikmiş ama tertemiz bir bahar sabahı serinliğinde

Geri getirsin sana.