Ne Zaman Kaybolsam Sana Geldim

Müteşekkirim sana!

Çünkü ne zaman kaybolsam

İzimi sessizliğinde buldum.

Bir denizin ufkuna bakarken

Uzanıp kumlarına kuruldum.

Bazen okyanusun derinliklerinde balıklara karışarak

Bazen bir dağın zirvesinde rüzgârla yarışarak

Ya da gece yarısı, herkes susmuşken

Yalnızlığı dinleyerek…

Çünkü sen, yalnızca bir dosttan ibaret değilsin!

Bana kanat olan her sayfan bir kapı, 

Önümde gizemli iklimlere açılan…

Kimi zaman aralığından hüzün sızdıran,

Kimi zaman ansızın yüzüme düşen güneş gibi

Sebebini bilmediğim bir tebessüm bırakan,

Kaybettiklerimi usulca hatırlatan…

Henüz sahip olmadıklarımı anlatan,

Bazen asil geçmişin rahlesinde hocam oldun,

Unuttuğum dersleri sabırla yeniden sordun.

Bazen geleceğin puslu adalarında bir rehber,

Yolumu kaybettiğimde uzakta beliren fener!

Bazen de karanlığın ardında umut var diyen,

En uzun gecelerde bile gönlüme şafak vadeden…

Bir ağacın gölgesinde çimlere uzanırken

Çağlar gözümde çağlar.

Hiç tanımadığım insanların sızısı ilişir içime, 

Yüreğim kan ağlar.

Bir koltuğun kıyısında sana sarıldığım sabahlar

Hiç varmadığım şehirlerin sokakları

Ayak izlerimle dolar.

Sen, yer bulamadığım kalabalık seferlerde,

“Darılma; bütün yol senindir!” diyen tesellim

Fırtınaya tutulmuş günlerimde

Güven veren limanım.

Kendime yabancı düştüğüm vakitlerde

Hakikati gösteren cananım.

Belki de bundandır; 

İnsanlar dostlukları yıllarla ölçerken

Sen bana bakar, sessizce gülümsersin serin serin.

Çünkü bazı dostluklar sözsüz anlaşır,

Ayrılmadan özletir, dokunmadan dokunur derin.

Ne eksilir zamanla ne de mesafeyle eğilir;

Her dönüşte yeniden filizlenir, yeniden yeşerir.

İşte sen böylesin:

Kapağını her açtığımda

Bana yeniden hayat veren nefesim,

Her kapattığımda içimde çalkalanan sesim.

Her satırında kendimi yeniden bulduğum,

Eksilmeyen hevesim

Kadim dostum, sevgili kitabım.