Yürek Yangını

I.

bir yürek yangını, amansız

kimsesiz iklimlerin ayazında

hazan mahkûmu, ruhu annenin

yavrusu ararken sesini, ninninin

kaskatı kesilmiş kalplerin yazında

bilinmez, kaç zemheri yaşadığı bu?

yitik demek ki içler açan o bahar kokusu!

kanatlarına ağıtlar yakılı ah’ların

hisleri mefluç, titrek sabahların

akşamında umarsız yağmur ağlar

kabuğuna sığmayan günahların

gözyaşı annenin, kalpleri dağlar.

II.

bir yürek yangını, zamansız

vuslatsız albümlerin nazında

başı dumanlı mor hülyaların

zifirî günlere yenik rüyaların

besteler bin pare, âşıkların sazında

sayılmaz, kaç yıldız kayar her gece?

beklenen, umuttan yalnız iki hece!

ürkek bakışlı yine on dördün halesi

çökerken çeyreğine bir ömrün çilesi

gözleri kararır yerin, göğün başı döner

şu ateş böceği, o metruk dağ lalesi

heyhat ki zamansız söner.

III.

bir yürek yangını, dermansız

gamı yetkin yılların kır beyazında

başına vurmuş zeval sıcağı, güneşin

sinesinde mahpus, kumlardan ateşin

insafın çok bahası, bulunur pek azında

anılmaz, kaç asra bedel göç hikâyesi bu?

oysa hayalini kurduğu bir saadet toyuydu!

güzide kır çiçekleri, etingü bal arısı,

turkuaz mavisi, açık gün sarısı…

şimdi her şey efsane bir kızıla çalar

upuzun bir şarkının yarısı

dalgalar arasında düşlere dalar.