Sırra Kadem

Güven,
kendi evinde vurulmuş—
Setbaşı’nda sabah,
duvarda sessiz hilal,
camda devrilmiş yıldız…
Sokaklara çökmüş,
adımı bilmeyen gölgeler arasında,
kalbimin sakladığı kırık sır,
herkesin gözünde
ucuz vitrin süsü.

Yalnızım.
Kalbim — kuyunun sessizliği;
yüreğim — sığınaksız, sokakta unutulmuş çocuk.

Kimliğim —
annemin sesinde kaybolan ismim
avuçlarımdan kayıp gidiyor.

Adım —
mevlit duasında silinen…

Dilsiz simsarlar
göğe kurşun atıyor —
sessizlikte yankılanan çığlıklar.

Kırık kalpleri tartıyor,
terazisiz;
satıyor —
paslı ve vicdansız…

Umudum,
Bursa sabahının pazar yerine asılı eski ağıt.

İçime sızan ışık —
kendiliğinden sönmekte
ve titrek kandiller…

Ey dost!
Güneşim doğum çığlığıydı
ve alacakaranlığın boğazında nefessiz kalmakta…

Ama bekle —
içimde hâlâ
kıvılcım var
ve üflemeye değer.

Ses
gecenin derinliğinden sızıyor:
“Külden doğar kor ve uykuya yatmış alev.”